8مارس 2022- دیابت نوع 1 وضعیتی است که در آن بدن انسولین کافی برای مدیریت مؤثر قند خون تولید نمی‌کند که منجر به افزایش سطح قند خون یا هایپرگلایسمی می‌شود. هایپرگلایسمی مداوم افراد مبتلا به دیابت را در معرض خطر بیماری قلبی، آسیب عصبی، از دست دادن بینایی، بیماری کلیوی و مرگ زودرس قرار می دهد. کنترل قند خون از طریق استفاده از انسولین می تواند از این عوارض جانبی دیابت جلوگیری کرده و آن را به تاخیر بیاندازد.
اکنون، دانشمندان به رهبری دکتر جرج کینگ، رئیس بخش بیولوژی سلولی عروقی در مرکز دیابت جاسلین، دقیقاً چگونگی تأثیر هایپرگلایسمی در بیماری کلیوی را روشن کرده و یک هدف درمانی بالقوه را برای جلوگیری از بیماری کلیوی دیابت کشف کردند. نتایج تحقیق آنها که در مجله تحقیقات بالینی منتشر شده است، مبتنی بر یک مطالعه مشاهده‌ای منحصر به فرد و طولانی مدت است که روی بیش از 1000 فرد مبتلا به دیابت نوع 1 انجام شد که به عنوان مطالعه مدالیستها شناخته می‌شود.
از سال 2003، دکترکینگ و همکارانش در جاسلین،مشغول مطالعه افرادی بودند که 50 سال یا بیشتر با دیابت نوع 1 زندگی کردند، شاهکاری که در زمان تشخیص آنها در دهه 1950 یا قبل از آن بسیار بعید تلقی می شد. این افراد به دلیل گرفتن مدالی از مرکز دیابتجاسلین به نام مدالیست ملقب شده اند تا از استعداد آنها در مدیریت دیابت برای نیم قرن یا بیشتر قدردانی گردد. پروژه مدالیست جزئیات شگفت انگیزی را در مورد این گروه قابل توجه از شرکت کنندگان فاش کرده است. به عنوان مثال، در حالی که 30 درصد از جمعیت مبتلا به دیابت، بیماری کلیوی را تجربه می کنند، فقط 13 درصد از مدالیستها دچار بیماری کلیوی شدند.
مطالعات قبلی روی مدالیستها، توسط دکتر کینگ نشان داد که سطح آنزیم‌های متابولیسم گلوکز در افرادی که از بیماری کلیوی دیابتی در امان ماندند در مقایسه با افرادی که به بیماری کلیوی دیابتی مبتلا شده بودند، بالاتر بود. دکتر کینگ و همکارانش به این موضوع مشکوک بودند که آیا این آنزیم‌ها مانند PKM2 یا پیروات کیناز M2، ممکن است نقش محافظتی داشته باشند و برخی از آسیب‌هایی که هایپرگلایسمی معمولاً برای کلیه ایجاد می‌کند، را خنثی کنند؟
دکتر کینگ که همچنین استاد پزشکی و چشم پزشکی در دانشکده پزشکی هاروارد(HMS) است، گفت: علاقه زیادی به شناسایی مکانیسم‌های زیربنایی اثرات سمی هایپرگلایسمی وجود دارد. ما در سطح مولکولی نشان داده‌ایم که فعال‌سازی PKM2 می‌تواند یک عامل محافظتی مهم برای کلیه، به نام فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) را افزایش دهد تا عملکرد کلیه را عادی و حفظ کند تا از اختلال عملکرد ناشی از دیابت مزمن جلوگیری کند.
دکتر کینگ و همکارانش با الهام از یافته‌های قبلی خوداز موش‌هایی استفاده کردند که با مهندسی ژنتیک PKM2 را به میزان بیش از حدی تولید می کردند، آنها می خواستند نقش مقادیر زیاد این آنزیم را در محافظت از کلیه در برابر دیابت، بررسی کنند. پس از هفت ماه، محققان کلیه‌های موش‌های مهندسی شده را با موش‌های نوع وحشی (غیر مهندسی شده) با و بدون دیابت القا شده، مقایسه کردند. موش‌هایی که برای تولید سطوح بالای PKM2 مهندسی شده بودند، کلیه‌های سالم‌تری نسبت به همتایان نوع وحشی مبتلا به دیابتشان، داشتند.
دکتر Jialin Fu، نویسنده ی اول این مقاله و محقق فوق دکترا درHMS ، گفت: در این آزمایش، ما به این یافته شگفت‌انگیز دست یافتیم که بیان بیش از حد یک آنزیم در زیرمجموعه‌ای از سلول‌های کلیه، می‌تواند عملکرد کلیه و متابولیسم را حتی پس از هفت ماه افزایش سطح قند خون، عادی نگه دارد. این بهبود متابولیسم می‌تواند برای بیماری کلیوی دیابتی مفید باشد، حتی در صورت وجود التهاب سیستمیک، که یکی از ویژگی‌های رایج دیابت است.
به طور خاص، دانشمندان نشان دادند که بیان بیش از حدPKM2 ، از تغییرات پاتولوژیک متعدد در سلول‌های سیستم فیلتراسیون کلیه که اغلب در دیابت دیده می‌شود، جلوگیری می‌کند. عملکرد این آنزیم باعث حفظ عملکرد سلولی و جلوگیری از پیشرفت بیماری می شود. در حالی که انجام تحقیقات بیشتر ضروری است، یافته ها از PKM2 به عنوان یک هدف درمانی بالقوه برای پیشگیری از بیماری کلیوی مرتبط با دیابت حمایت می کنند. نتایج آنها همچنین نشان می‌دهد که نظارت بر سطح PKM2 در خون می‌تواند به عنوان یک نشانگر زیستی نیز عمل کند و به پزشکان اجازه دهد تا پیشرفت بیماری کلیوی دیابتی را در بیماران دیابتی پیش‌بینی کنند.
منبع:
https://medicalxpress.com/news/2022-03-long-running-potential-therapeutic-people-diabetes.html